انسان ها به شیوه ی هندیان بر
سطح زمین راه می روند
با یک سبد در جلو ویک سبد در پشت.
در سبد جلو ,صفات
نیک خود را می گذاریم .در سبد پشتی ,عیبهای
خود را نگه می داریم
.
به همین دلیل در طول روزهای زندگی خود
,چشمان خود را بر صفات نیک خود می دوزیم وفشارها را درسینه مان حبس می
کنیم
.
در همین زمان بی رحمانه , در پشت سر
همسفرمان که پیش روی ما حرکت می کند , تمامی عیوب او را می بینیم
.
پائولو کوئیلو
مطلب جالبی بود. دستتون درد نکنه.
۱۰۰ درصد
منبع : میل رسیده
نه منبعش ایمیل رسیده نبود ٬ با یکی از همکاران تلفنی حرف می زدم ایشان گفتند بعدش هم ازشون خواستم کاملش را به همراه اسم گوینده این متن بهمم اس ام اس کردند٬ ایشان هم از دفتر شعر یکی از دوستاشون برداشته بودند.:دی
"کسی که پشت سر ما راه می رود به ما با همین شیوه می اندیشد!"
!
خیلی قشنگ بود حمیده جون!!
در همین زمان بی رحمانه , در پشت سر همسفرمان که پیش روی ما حرکت می کند , تمامی عیوب او را می بینیم

ممنون خیلی قشنگ بود.
من چرا عیوب تو رو خوب نمیبینم؟

!
نکنه سبد ها رو جابه جا کردی
نوشته های پائلو کوئیلو رو دوست دارم
مرسی،خیلی جالب بود!